Yellow River

Geplaatst in Songs

“De een zijn dood is de ander zijn brood”.Met dat spreekwoord zijn we allemaal vertrouwd. Ook met “als twee honden vechten om een been loopt de derde ermee heen”. Binnen die betekenis moet je het volgend verhaal plaatsen. Je schrijft een hit, speelt die door aan iemand anders die er eerst wat in ziet, maar nadien de bal, in dit geval het liedje, terugkaatst zodat jij er dan maar mee uit de voeten moet kunnen.

Yellow River werd geschreven door Jeff Christie. Jeff had eerder al bij andere bands gezongen en gespeeld zoals The Outer Limits en Acid Gallery. Jeff was enorm geboeid door de Amerikaanse burgeroorlog en dit lied gaat over een soldaat die terugkeert naar zijn geboorteplaats Yellow River, een zijtak van de Kankakee-rivier in de staat Indiana. Jeff vindt dit wel iets voor The Tremeloes en trekt op zekere dag met een demobandje naar hun repetitielokaal. De jongens beluisteren enkele songs en tippen unaniem op het hitgevoelige Yellow River dat ze inblikken met de hulp van producer Mike Smith. Ze hadden alles tot in  de puntjes voorbereid, dus hebben ze in de studio aan drie takes meer dan genoeg. Ze twijfelen echter of ze het als een elpeetrack, een B- of een A-kant zullen uitbrengen.

Maar The Tremeloes laten Jeff iets later weten dat ze het niet zullen uitbrengen. Ze hadden inmiddels het plan gesmeed hun sound iets meer heavy te laten klinken en komen op de proppen met Call me number one (lijkt erg op de sound van The Beatles zoals je kan horen op hun Sergeant Peppers-plaat). Omdat Alan Blakley van The Tremeloes weet dat zijn broer Mike die bij The Epics speelt, graag een hit wil scoren, stelt hij hem voor een nieuwe groep te vormen en Yellow River op te nemen. Mike stapt met Vic Elmes naar de studio en aan Jeff wordt gevraagd de leadvocals voor zijn rekening te nemen. Jeff mag dan geen geweldige zanger zijn, producer Mike Smith weet het nummer zo te mixen dat dat niet zo opvalt. Ze gebruiken gewoon de reeds bestaande muziekband van The Tremeloes met daaroverheen de stem van Jeff. Mike Smith was een dijk van een producer, want hij stond eerder al garant voor enkele grote hits: Silence is golden van The Tremeloes,The ballad of Bonnie & Clyde van Georgie Fame, Everlasting love van The Love Affair en Ob la di ob la da van The Marmalade.

De groep Christie was intussen een feit. Yellow River wordt de 23 ste april 1970 op het CBS-label uitgebracht met op de B-kant Down the Mississippi Line en een nummer 1-hit in 26 landen. De 6de juni staat Christie met Yellow River  op één in de Britse Top 40. Ook in Ierland en Noorwegen zat er voor hen een nummer één in net als in België. In Duitsland is Yellow River ,goed voor een tweede plaats, in Nederland en Zwitserland een vierde. Met Yellow River geraakt Christie ook over de plas. De 18de juli 1970 staan ze op de 23ste plaats in Billboard’s Hot One Hundred.

Uiteraard hadden The Tremeloes spijt dat ze Yellow River niet zelf hadden uitgebracht, dat zou nog meer glans aan hun succesverhaal hebben gegeven. Ze verzilveren het een beetje door naar aanleiding van hun tournee in Zuid-Amerika een Spaanse versie van Yellow River op te nemen, No comprendes, dat ze fonetisch, zin na zin, in de studio opnemen in het gezelschap van een Spaanse tolk. Met als gevolg dat Christie in Zuid-Amerika tot op de vierde plaats van de hitlijsten geraakt met de Engelstalige versie en The Tremeloes met No comprendes tot op één.

Yellow River levert echter geen succesverhaal op, het is er eentje van van korte adem. Live kon de groep het niet echt waarmaken. Jeff vond dat hem de groep was opgedrongen, hij kon hen niet naar zijn hand zetten. Toch zouden ze met de opvolger San Bernadino, een nummer één in Duitsland scoren en in Engeland de zevende stek in de Top 10 inpalmen. In ons land deed dat singletje helemaal niets. Zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen! In zeven haasten werd ook hun eerste elpee “Yellow River” opgenomen en uitgebracht.

In 1971 werd drummer Michael Blakley vervangen door Paul Fenton met wie ze hun tweede en tevens laatste album inblikken “For all mankind”.Het jaar nadien wordt ex-Unit 4 + 2-lid Lem Lubin aan de band toegevoegd en samen nemen ze Iron horse op dat tevens in Europa hun laatste hitsingle zou worden, in de Britse hitlijsten nog net goed voor een 47ste plaats in de charts.  Na een tijdje lichten Paul en Lem de hielen en worden vervangen, maar singletjes als Alabama en I’m alive blijken opgenomen te zijn voor dovemansoren. Toch scoren ze nog een nummer één met Navajo waarmee ze tot bovenin de Mexicaanse hitlijsten klimmen.

In 1991 poogt Jeff Christie met een nieuw samengestelde groep deel te nemen aan het Eurovisiesongfestival met Safe in your armsmaar die poging loopt met een sisser af. In 2009 brengt Jeff onder zijn eigen naam nog het soloalbum “Floored masters” uit.

tekst en research: Marc Brillouet

© 2018 Daisy Lane & Marc Brillouet